Już wówczas May i Roger Taylor przyjaźnili się z Freddiem Mercurym, którego dołączenie do nich po odejściu Stafella było kwestią czasu. Do zwycięskiego składu potrzebowali już tylko Johna Deacona. W miarę jak zespół zaczął odnosić coraz większe sukcesy i pochłaniał coraz więcej uwagi, zamiary zrobienia doktoratu zeszły na dalszy plan. Queen zaś wyrósł na jeden z największych rockowych zespołów. Ba, od lat cieszy się uznaniem na całym świecie i dzisiaj plasuje się w czołówce najważniejszych formacji w historii muzyki rozrywkowej.

W późniejszych latach 70- ych z dwójką dorosłych synów, zaczeła poświęcać więcej czasu swojej miłości do muzyki grając w wielu obszarach południowych Stanów. Publiczność przywitała ją z wielką sympatią. Występowała w programach Pop! Goes the Country i Nashville Now, na dodatek jeden z jej utworów został wykorzystany w jednym epizodzie serialu pt. Fame w 1983 roku. Jej powrót został chwilowo przerwany poprzez chorobe męża, Xavie'a. Przeszła na emeryturę by się móc nim opiekować do chwili jego smierci w listopadzie 1990 roku.

W 2001 na 80- ych urodzinach Carson przybyło sporo piosenkarzy contry m. in. Melba Montgomery, Sonny James, Kitty Wells i Stonewall Jackson. Carson zmarła 16.12.2004 w wieku 83 lat.

26 września 2017 podczas wielkiego koncertu jubileuszowego w Teatrze Wielkim w Łodzi minister Piotr Gliński wręczył im Złote Medale „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Więcej...

Amburgey urodziła się w Neon, Kentucky (odkąd zostało włączone do Fleming- Neon). Ona i jej dwie siostry zostały dostrzeżone przez radio- tańca impresario John Lair'a i zaproszone do przyłączenia sie do obsady WSB Barn Dance w Atlancie w 1938 roku. Siostrom Amburgey zostały nazwane po nazwacdh nasion siana Minnie, Marthie i Mattie. Po czym gdy Amburgey opuściła grupę przyłączając się do swego meża, grającego na mandolinie James'a Carosn'a w latach 40- ych pseudonim pozostał stałą się oficjanie Martha Carson. Duet wykonywany (z Martha na gitarze) jako "Barn Dance Sweethearts". W tym czasie rozwodziła się z James'em Carson'em w 1950 roku i zaczeła solowe występy w radiu Knoxville's WNOX. Jednakowoż nie mogła nagrywać, ponieważ wytwórnia Barn Dance Sweethearts należąca do Capitol podpisała kontrakt z zespołem przez 1957 rok i odmówił jej kariery solowej, próbując zamiast tego przyłączyć ją do innych męskich piosenkarzy.

Zaczeła wykonywać sesje ukazując się w "Too Old To Cut The Mustard" utworze The Carlisles jak i innych nagraniach tego zespołu przez niezwiązanego wykonawcy, który był przedstawicielem WNOX, mężnego Bill'a Carlisle.

Szczyt jej kariery

Wystąpiła między innymi w oratorium Katarzyny Gärtner i Ernesta Brylla „Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony” (1975), śpiewogrze „Na szkle malowane” (K. Gaertner, E. Bryll), spektaklu Teatru STU w Krakowie „Szalona lokomotywa” według tekstów St. I. Witkiewicza (1977, rola Hildy; na scenie razem z Markiem Grechutą; reż. Krzysztof Jasiński). Zajmuje się też aktorstwem, zagrała w kilku filmach i widowiskach muzycznych.

Regularnie do 2009 występowała w serialu Telewizji Polsat Rodzina zastępcza.

W 1992 ukazała się autobiograficzna książka piosenkarki „Niech żyje bal”. W 2013 wydana została jej kolejna książka autobiograficzna pt. „Wariatka tańczy”, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym przez dziennikarza muzycznego, Jarosława Szubrychta. 23.03.2013 odebrała w Kijowie tytuł Człowieka Roku 2012 w Ukrainie.

Jak wspomina jego kolega ze szkoły muzycznej w Grodnie, Mikołaj Szyszygin, Czesław uczęszczał z nim do Szkoły Muzycznej w Grodnie przez rok, jednak został z niej wyrzucony, gdyż opuszczał zajęcia. Razem grali na występach szkolnych, Szyszygin na domrze a Wydrzycki na bajanie (rosyjska odmiana akordeonu). W 1958 roku poślubił w Grodnie swoją pierwszą miłość, Marię Klauzunik.

Przegląd

Początkowo koncerty miały odbyć się w przeciągu trzech nocy od 23. do 25.05.1975 roku, ale ze względu na niespotykany popyt (bilety na trzy występy zostały sprzedane w przeciągu czterech godzin), dwa kolejne dni zostały zaplanowane na 17. i 18.05. co w przeliczeniu na sprzedaż biletów wyniosło 85.000 sztuk. Znany krytyk i reżyser filmowy, Tony Palmer, oświadczył "The Observer", że żaden zespół w historii nie przyciagnął takiej publiczności w Wielkiej Brytanii.

Te koncerty miały miejsce niecałe dwa miesiące po zakończeniu trasy Led Zeppelin po Ameryce Pn. w '75 roku. Cały czterdziestotonowy sprzęt wraz ze świetlnym przedstawieniem dla koncertów został sprowadzony samolotem ze Stanów Zjednoczonych. Duży Eidophor projektor, który pokazywał wydarzenie w trakcie nagrywania został również umocowany nad sceną, koszt montazu wynosił £10,000. Uważa się, że to była jedna z pierwszych okazji gdy taki sprzęt w Anglii został użyty. Mówiło się że całe miasto mogło zostać oświetlone przez energię, którą wykorzystano na jeden koncert. Próby zajęły trzy dni aby dopracować każdy możliwy szczegół lub uniknąć problemów z asystentami. Showco zarzała dźwiękiem na koncertach.

Występy w Earl's Court były promowane przez Mel'a Bush. w wywiadzie, który udzielił kilka lat po wydarzeniu Bush wyjaśnił:

"W tamtym czasie [Led Zeppelin] byli wielką atrakcją i wiedziałem, że Peter (Grant) [menadżer Led Zeppelin] i szczególnie tamtego roku chciał pokazać ich w największej i najlepszej scenerii. Byłem pierwszym organizatorem, który wykorzystał Earl's Court kilka lat przed David'em Bowie i Slade. Więc jeżeli Peter brał pod uwagę miejsce by wykorzystać kontaktował się. Pewnego razu wszystko było gotowe i działało i doszliśmy do porozumienia w kwestii cen biletów, które Peter zawsze był chętny utrzymać na rozsądnym poziomie.

By pomóc w pomowaniu koncertów Bush i Grant użyli reklam, które przedstawiał pociąg nazwany "Zeppelin Express" połączony z Earl's Court za pośrednictwem pociągów InterCity British Rail. Był zamiar propagowania wiadomości, że wszystkie koncerty odbędą się w jednym miejscu i będą łatwo dostępne dla fanów ze wszystkich stron kraju. Obraz został umieszczony na oryginalnym plakacie reklamującego koncert, którego oryginały są obecnie jednym z najbardziej kolekcjonerskich plakatów w historii rock'a. Plakaty zostały na równi zrobione wraz z projektem programu koncertu przez Martinę Grainey pracującą w Peter Grainey Graphics of Bournamouth.

Pięciu DJ- ów miało za zadanie przedstawienia zespołu do każdego występu na scenie, byli to Bob Harris (17.05.), Johnnie Walker (18.05.), Kid Jensen (23.05.), Nicky Horne (24.05.) i Alan Freeman (25.05.).

Wszystkie te występy trwały ponad 3 godziny wraz z ostatnim koncertem z 25.05., który trwał 3 godz. 43 min. i 50s. Nagrania z koncertów pprzez lata były niedostępne dla publiczności aż do momentu kiedy to części nagrań zostały ostatecznie opublikowane na "Led Zeppelin DVD" w 2003 roku.

Odbiór ze strony krytyki

Przez niektórych krytyków koncerty Earl's Court są uważane za najlepsze, które to zespół kiedykolwiek dał i występy otrzymały głównie najlepsze recenzje ze strony muzycznej prasy, które zostały opublikowane włącznie w "Sounds", "New Musical Express" i "Melody Maker". Dziennikarz muzyczny Chris Welch, który był na występie lata później wspominał:

"Zespół grał z ogromnym zapaleniem posiadającym niemal demoniczną moc wsród kłębów dymu będącą przebijaną przez zielone laserowe wiązki. Jimmy Page wymachiwał swoim łukiem do skrzypiec po strunach gitary wydobywając upiorne gotyckie wycia. W tym czasie napisałem w recenzji, że "Robert Plant zasadniczo podtrzymuje człowieka gadatliwego wobec publiczności prawie jak przewodnik zabierający nas w historię zespołu, żartowniś będącego za kierownicą niejakiej przerażającej ciężarówki proponującego na boku cwane i poetyckie ruminacje między momentami strasznej mocy". ... Materiał z "Physical Graffiti" podobał się bardziej zespołowi niż innym artystom i najlepsze momenty z poprzednich albumów pojawiły się w formie ballad i akustycznych utworów".

W nawiązaniu do wypowiedzi archiwisty Led Zeppelin Dave'a Lewis:

"Gdy Led Zeppelin podjęło się pięciu występów w London's Earl's Court Arena w maju '75 roku znajdowali się na samym szczycie swoich twórczych mocy. Pobudzeni sukcesem ze strony krytyki i komercji ich szóstego albumu podwójnego wydania zestawu "Physical Graffiti" każdy koncert, który grali nabierał wymiar podobnego do wydarzenia. Earl's Court mieszczący w sobie 17.000 osób pozwolił im na luksus zaprezentowania się w jak najlepszym otoczeniu ogromu ich występu. Przez pięć nocy w maju '75 roku Zeppelin dostarczyło prawdopobnie najbardziej imponującą serię koncertów w ich całkowitej karierze... . Zdjęcia z występów nadal rozjaśniają strony niezliczonych artykułów i książek, występy zapisane na bootleg'ach są chętnie rozchwytywane i oficjalne nagranie gig'ów są ogromnym znaczeniem i mocą całkowitego lotu Led Zeppelin bardziej niż jakikolwiek zachowany filmy tego zespołu.

Lista utworów

Dla tych koncertów zespół odnowił akustyczną sekcję, która była komponentem wielu ich tras aż pod koniec '72 roku kiedy to utwór został skreślony.

Lista utworów dla pięciu koncertów składała sie z:

1. "Rock and Roll" (Page, Plant, Jones, Bonham)
2. "Sick Again" (Page, Plant)
3. "Over The Hills And Far Away" (Page, Plant)
4. "In My Time Of Dying" (Page, Plant, Jones, Bonham)
5. "The Song Remains The Same" (Page, Plant)
6. "The Rain Song" (Page, Plant)
7. "Kashmir" (Bonham, Page, Plant)
8. "No Quarter" (Page, Plant, Jones)
9. "Tangerine" (Page)
10. "Going To California" (Page, Plant)
11. "That's The Way" (Page, Plant)
12. "Bron- Y- Aur- Stomp" (Page, Plant, Jones)
13. "Trampled Under Foot" (Page, Plant, Jones) (włącznie "Gallows Pole")
14. "Moby Dick" (Bonham, Jones, Page)
15. "Dazed and Confused" (Page) (włącznie "Woodstock"/ "San Francisco (Be Sure To Wear Flowers In Your Hair)"
16. "Stairway To Heaven" (Page, Plant)

Bis:

• "Whole Lotta Love" (Bonham, Dixon, Jones, Page, Plant) (włącznie "The Crunge")
• "Black Dog" (Page, Plant, Jones)

Dodatkowe bisy na ostatnim wystepie 25.05.:

• "Heartbreaker" (Bonham, Page, Plant)
• "Communication Breakdown" (Bonham, Jones, Page) (włącznie "D'yer Mak'er"

Daty tras

Anulowane trasy po Ameryce Pn.

Były to również plany na trasę do Ameryki Pd., która miała się odbyć po trasie po Wielkiej Brytanii zimą '76 roku  i wiosną w Europie jednak te plany zostały odłożone na później.

16.12.1975 zespół zagrał improwizowany koncert w Jersey, który trwał 45 minut. Po swojej następnej trasie w '77 roku zespół już nie wystąpi na żywo.

Dziś jest prywatną rezydencją.

Historia

To trzykondygnacyjny dom z kamienia, który został zbudowany w 1795 roku i był używany jako przytułek dla ubogich, chorych i sierot. Został zbudowany przez trzech parafian Bramshot, Headley i Kingsley. W 1830 roku był to centrum zamieszek. W 1870 roku budynek został kupiony przez budowlańca Thomas'a Kemp za £420, który przerobił go na prywatną rezydencję i nazwał Headley Grange.

Użycie jako studia nagraniowego i prób

Kawałki albumów Led Zeppelin "Led Zeppelin III", "Led Zeppelin IV", "Houses Of The Holy" i "Physical Graffiti" zostały skomponowane i/ lub nagrane w Headley Grange. Wokalista Led Zeppelin, Robert Plant, w ciągu jednego dnia napisał tamże słowa do utworu pt. "Stairway To Heaven". Utwór Led Zeppelin pt. "Black Dog", który podobnie jak "Stairway To Heaven" pojawił się na "Led Zeppelin IV", został nazwany po czarnym labradorze retriever, który został odkryty tamże podczas sesji.

W nawiązaniu do Led Zeppelin gitarzysta Jimmy Page stwierdził:

"Headley Grange był do pewnego stopnia zniszczony, ogrzewanie nie działało. Ale miał jedną główną zaletę. Inne zespoły robiły tam próbę i nie miały żadnych skarg. To główny problem, ponieważ nie chcesz gdzieś pójść i w procesie pracy zaczynasz blokować, a potem musisz się wycofać".

W wywiadzie udzielonym czasopismu "Mojo" w 2010 roku page dokładnie opisuje:

"Powodem dla którego tam pojechaliśmy po pierwsze był by uzyskać sytuację życiową, gdzie piszesz i na prawdę żyjesz tą muzyką. Jako grupa tak na prawdę nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczyliśmy, poza tym gdy Robert [Plant] i ja pojechaliśmy do Bron- Yr- Aur. Ale to tylko ja i Robert schodziliśmy tamże i spędzaliśmy czas na łonie Walii ciesząc się tym. To było różnie. To byliśmy my wszscy koncentrujący się w skoncentrowanym środowisku i istota tego co się tam wydarzyło ukazało się na trzech albumach (IV, Houses Of The Holy, Physical Graffiti).

Help Yourself byli tamże od '71 do '73 roku i odbywali próby do dwóch swoich albumów "Beware The Shadow" i "Strange Affair".

Peter Gabriel i inni członkowie Genesis potwierdzili, że napisali większość materiału do albumu z '74 roku pt. "The Lamb Lies Down On Broadway Lies Down On Broadway" gdy się tamże wycofali.

Yazoo nagrał teledysk do ich utworu pt. "Don't Go" w Headley Grange.

W tym samym czasie był nagrywany debiutancki album Bad Company. Peter Grant był menadżerem Bad Company, który równiez był menadżerem Led Zeppelin.

Przedstawienie w "It Might Get Loud"

W filmie dokumentalnym z 2009 roku pt. "It Might Get Loud" Page jest nagrywany podczas wizyty w Headley Grandge i omawia nagranie "Led Zeppelin IV". Omawia jak perkusja do "When The Levee Breaks" była nagrywana w przepastnym korytarzu z echem akustyki.

Później wspominał tę wizytę:

"[Moje] wspomnienia tego były bardzo zakorzenione podobnie gdy początkowo tam graliśmy. Wtedy tak na prawdę nie był używany, ale ta sama rodzina nadal go posiada. Ta pani, która go wynajmowała [Led Zeppelin] myślę, że zmarła, ale myślę, że jej wnuczka teraz tam żyje. Moje wspomnienia tego były naprawdę takie jak w tamtych czasach z niedziałającym ogrzewaniem i było bardzo wilgotno, ale nadal była to scena odgrywająca czegoś bardzo energicznego. [W filmie] gdy wszedłem byłem bardzo przytłoczony, nie tylko z powodu przeszłości, ale również teraz, ponieważ to był dom i ja myszkowałem w domie, który był mieszkaniem. Były tam meble, ozdoby, obrazy i nawet kilka muzycznych instrumentów... . Wymiary korytarza były nadal takie same jak pamiętam. Również poszedłem do innych pokoi, włącznie z pokojem w którym spałem i w którym znajdował się ogień przy którym się ogrzewaliśmy i było nieco przytłaczająco.

Podpisawszy umowę z wytwórnią Decca póxniej w '63 roku sukces ich opierał się na sile pierwszego singla, który nosi tytuł "Tell me when" napisanego przez Les Reed'a i Geoff Stephens'a. Singiel został wydany w lutym 1964 roku i osiągnął #7 na liście w U.K. Po spotkaniu z zespołem The Beatles, które miało miejsce w czasie próby przed wystepem w telewizji, John Lennon wraz z Paul'em McCartney'em zapewnili zespołowi występ swoim utworem, który był ich drugim singlem pt. "Like Dreamers Do". Nagranie jednak uzyskało miejsce 20 na liście przebojów w U.K., podczas gdy ich utwór "Three little words (I love you)" (równierz wydany w 1964 roku) osiągnął miejsce 23.

Zespół pokłócił się z wytwórnią Decca o ich kolejny singiel. Wytwórnia chciała by nagrali utwór "Chim, chim chiree", jednak zespół nie lubiał go. Mimo, że singiel został ogłoszony (i właśnie przez to jest wymieniany w dyskografii), jednak nigdy nie został wydany. W nawiązaniu do Megan Davies zespół nawet nie nagrał "Chim, chim chiree". Dzięki tej kłótni kolejny singiel "Bye, bye girl" został wydany pół roku później po "Three little words".

Mimo problemów zespołu wytwórnia Decca nadal nagrywała aż do 1965 roku (wraz z pierwszą wersją Ray'a Davis'a "I go to sleep" spotkali się z nieliczną odpowiedzią ze strony publiczności prowadząc do szybkiego powrotu by lokalnie móc występować. Po 1966 roku zespół stał się przedstawieniem na jednym z morskich przewoźników, który pracował dla Cunard przed końcem dekady i często na RMS Queen Mary, RMS Queen Elizabeth and RMS Queen Elizabeth 2.

Freeman i Davies pobrali się we wrześniu 1964 roku z udziałem reszty członków zespołu w roli drużby. Davis ostatecznie odeszła od muzyki zostając pielęgniarką i dyrektorką szpitala National Health Service.

Zespół był raz opisany jako "Solihull Sound", a Chris May i Tim Phillips porównali ich muzyke do biju dwonków domowych, które były popularne w Solihul w tamtym czasie.

11.12.2010 zespół się reaktywował by dac jedyny koncert w kościele St. Mary w Solihull w którym to zespół praktykował we wczesnych latach. Koncert miał za zadanie weszprzeć finansowo kościół.

Oryginalny skład:

- Al Jackson (ur. jako Harry Llewellyn Jackson, 21.04.1945, Birmingham, Warwickshire), gw. wokal (od lipca 1962);
- Martin Baggott (ur. jako Martin Thomas Baggott, 20.10.1947, Birmingham, Warwickshire), gw. gitara (od początku 1961);
- Don Gould (ur. jako Donald Peter Gould, 23.03.1947, Solihull, Warwickshire), organy (od grudnia 1961);
- Phil Cash (ur. jako Philip Peter Cash, 9.10.1947, Birmingham, Warwickshire), rhythm guitar (od początku 1961);
- Gerry Freeman (ur. jako Gerald Ernest Freeman, 5.05.1943, Solihull, Warwickshire), bębny (od początku 1961);
- Megan Davies (ur. jako Megan Kelso Davies, 25.03.1944, Sheffield, na zachodniej stronie jadąc z Yorkshire), bas (od początku 1961)

Rok później zespół zaprezentował nowego singla „Wezmę cię ze sobą”. W 2008 roku Czerwone Gitary nagrywały płytę dla niemieckiej wytwórni Sony BMG Deutschland. Album zatytułowany Herz verschenkt został wydany w 2009 roku. W 2010 roku pojawił się kolejny singiel Czerwonych Gitar „Lecz tylko na chwilę”. W tym samym roku zespół odebrał złotą płytą za album Czerwone Gitary OK.
W 2013 roku w Warszawie[4] oraz w 2014 roku w Zabrzu odbyły się pierwsze w historii koncerty Czerwone Gitary Symfonicznie. W grudniu 2014 roku w Polskim Radiu Rzeszów zespół zagrał koncert Czerwone Gitary Akustycznie – Elektrycznie „Śpiewaj razem z nami”.

Obchody 50-lecia istnienia zespołu przypadające na rok 2015 zespół zainaugurował kilkutygodniową trasą po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. 14 marca w Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku odbył się Złoty Koncert Jubileuszowy. Tego samego dnia odbyła się premiera nowej płyty zespołu zatytułowanej Jeszcze raz, na której znalazło się 15 nowych piosenek, w tym jeden archiwalny utwór Krzysztofa Klenczona. Album kolejno promowały single: „Trochę przed wieczorem”, „Coś przepadło”, „Czerwona gitara”, „Jeszcze raz, pierwszy raz”.

12 czerwca 2015 roku, podczas pierwszego dnia 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, Czerwone Gitary odsłoniły swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Tego samego dnia zespół wystąpił na Festiwalu „Dozwolone od lat 18" na Stadionie Miejskim we Wrocławiu.

31 lipca 2015 roku w Operze Leśnej w Sopocie odbyła się jubileuszowa odsłona koncertu Czerwone Gitary Symfonicznie z towarzyszeniem Orkiestry Symfoników Gdańskich. Utwory zespołu wykonali także zaproszeni artyści m.in. Sarsa Markiewicz, Jacek Stachursky i Marcin Kindla.

Tydzień później – 7 sierpnia 2015 roku – zespół wystąpił podczas I Rockblu Przywidz Festiwal, a wcześniej wziął udział w ceremonii otwarcia Bulwaru Zespołu Czerwone Gitar oraz odsłonięcia Korzeni Rocka – pomnika upamiętniającego gwiazdy polskiego rocka.

14 sierpnia 2015 roku – podczas festiwalu Disco pod Gwiazdami w amfiteatrze w Zielonej Górze, odbył się jubileuszowy występ Czerwonych Gitar z okazji 50-lecia działalności scenicznej. Impreza była transmitowana na antenie Telewizji Polsat.

Jednak dopiero teraz praktycznie "namacalnie" te dwie pasje się zetknęły. Fani muzyka doczekali się po praktycznie 20 latach nowego, solowego utworu wychodzącego spod jego ręki. A premiera, jak przystało na naukowca i gwiazdę rocka w jednej osobie, była wyjątkowa.

Najnowsza kompozycja Briana Maya uświetniła podniosłe wydarzenie w świecie nauki i imponujące osiągnięcie NASA. Sonda New Horisons zbliżyła się do odkrytej w 2015 r. planetoidy, Ultima Thule na odległość 3,5 tys. km. Nastąpiło to 1 stycznia 2019 r., 33 minuty po północy czasu obowiązującego w centrum kontroli lotu, czyli o 6:33 czasu polskiego. Z tej okazji, m.in. na oficjalnych profilach w mediach społecznościowych Queen, pojawił się najnowszy utwór Briana Maya zatytułowany "New Horizons (Ultima Thule Mix)".

- Ten projekt nadał mi nową energię. Jest to wspaniałe wyzwanie, by połączyć dwie strony mojego życia – astronomię i muzykę. To Adam Stern, pomysłodawca tej misji NASA, rzucił mi w maju tę rękawicę. Zapytał mnie, czy nie skomponowałbym muzyki specjalnie na moment, gdy sonda NH zbliży się do Ultima Thule. To najdalsze miejsce, do którego sięgnął człowiek, i najdalszy obiekt, jaki będziemy mogli na ziemi oglądać z bliska – komentował z zadowoleniem May.

Kto wie, być może niebawem doczekamy się pełnowymiarowego albumu. Natomiast dane, jakie zebrała sonda New Horizons, przesyłane będą aż przez 18 miesięcy. Późniejsza analiza pozwoli dowiedzieć się więcej na temat powstawania Układu Słonecznego. Sonda została wystrzelona w 2006 r., a koniec jej misji przewidziany jest na 2022 r.

Życiorys
W roku 1960 ukończyła Liceum Muzyczne we Wrocławiu. W latach 1961–1964 była solistką Operetki Wrocławskiej. W 1964 roku zadebiutowała na dużym ekranie, grając u Wojciecha Hasa w Rękopisie znalezionym w Saragossie. Żona zmarłego w 2002 roku Zbigniewa Dziewiątkowskiego – założyciela i gitarzysty Tercetu Egzotycznego. Pomimo śmierci męża Izabela Skrybant-Dziewiątkowska nie rozwiązała zespołu i zaprosiła do współpracy dwóch nowych muzyków – basistę bluesowego Włodzimierza Krakusa i gitarzystę jazzowego Janusza Konefała. Wraz z zespołem po krótkiej przerwie ponownie wyruszyła w trasę koncertową, odwiedzając m.in. w USA i Wielką Brytanię. W 2006 roku, z okazji 40-lecia zespołu, ukazała się składanka Greatest Hits z największymi przebojami w nowych wersjach. W zespole śpiewają i tańczą jej dwie córki: Anna Dziewiątkowska Trębska i Katarzyna Dziewiątkowska Mleczko.

29 grudnia 2010 w Studiu Koncertowym Radia Wrocław, podczas Koncertu Noworocznego organizowanego przez Tercet Egzotyczny, odebrała z rąk wicemarszałka województwa dolnośląskiego Radosława Mołonia, nadany przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

W 2016 roku otrzymała Dolnośląską Nagrodę Kulturalną SILESIA przyznawaną przez Sejmik Województwa Dolnośląskiego.

W kwietniu 2017 roku za pośrednictwem wydawnictwa „Marina” ukazała się książka zatytułowana „Pamelo, żegnaj” – obszerny wywiad-rzeka. Rozmowę przeprowadził i spisał Robert Migdał.

W 2005 Trubadurzy w składzie Marian Lichtman, Sławomir Kowalewski, Piotr Kuźniak i Jacek Malanowski zaangażowali się w kampanię wyborczą Samoobrony, nagrywając m.in. piosenkę „Polskę trzeba zlepperować” będącą hymnem wyborczym Samoobrony RP, co spowodowało, że z zespołu odszedł Ryszard Poznakowski.

W 2008 roku jeden z członków zespołu Marian Lichtman próbował nieudanie kariery solowej wydając płytę Traces In The Sand. W grudniu 2008 roku Marian Lichtman i Sławomir Kowalewski stworzyli płytę Imieniny z premierowymi piosenkami. Wraz z nimi dwa utwory zaśpiewała Krystyna Giżowska.

W 2008 roku Trubadurzy nagrali premierową piosenkę „Nic nie wychodzi”, do której powstał również teledysk. W lipcu 2009 grupa wzięła udział w audycji „Rozmowy niedokończone” w TV Trwam i wystąpiła na antenie stacji z mini recitalem. W noc sylwestrową 2009/2010 TV Trwam wyemitowała koncert, w którym obok nich wystąpili m.in. Bogdan Trojanek, Iwan Komarenko, Eleni, Krystyna Giżowska, tenor Bogusław Morka i zespół Happy End. W tym samym czasie zespół na żywo brał udział w sylwestrowej „Gwiezdnej Odysei” w Łodzi, którą transmitowały TVP2 i TVP Polonia. W styczniu 2010 zespół nagrał piosenkę „W zimowy wieczór”, do której powstał także teledysk[4]. W tym roku nagrali jeszcze wraz z Krzysztofem Krawczykiem i Krzysztofem Jerzym Krawczykiem utwór „Marynarze szos”, do którego nagrano również teledysk. W sierpniu 2010 grupa wystąpiła na koncercie wyemitowanym przez TV Trwam z Brodnicy. Obok znanych przebojów, można było usłyszeć nowe piosenki. Wraz z nimi wystąpiła także Krystyna Giżowska i zespół Wawele.

Do najbardziej znanych utworów zespołu tej dekady należą utwory: „Nic nie wychodzi”, „Moja fantazja”, „Mój rower”, „Pozostało to w nas”, „W zimowy wieczór”, „Marynarze szos”, „Bez Ciebie tak mi źle”.

Pierwszym jej poważniejszym sukcesem był występ w 1967 na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Lublinie i na Giełdzie Piosenki w Częstochowie z piosenką „Jak cię miły zatrzymać” z repertuaru Teresy Tutinas, za którą zdobyła główną nagrodę. Pod koniec listopada tego samego roku wystąpiła na VI Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie, gdzie zdobyła pierwszą nagrodę za piosenki „Jak cię miły zatrzymać” i „Pytania”.

Na początku 1968, obok Skaldów, Niebiesko-Czarnych i Alibabek, wzięła udział w filmie telewizyjnym pt. Kulig w reżyserii Stanisława Kokesza. Zaśpiewała w nim piosenki „Jeszcze zima”, „Trzy, może nawet cztery dni” i „Walc na trzy pas”. W tym samym roku zadebiutowała na VI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie „Debiutów” z zainspirowanymi amerykańskim folkiem utworami „Zabierz moje sukienki” i „Co ludzie powiedzą”. W tym samym roku dokonała pierwszych nagrań dla Radiowego Studia Piosenki III programu PR.

Na VII KFPP w Opolu w 1969 zdobyła nagrodę Przewodniczącego Towarzystwa Przyjaciół Opola za piosenkę „Mówiły mu”. W tym roku występowała także na: Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie („Mówiły mu”), Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Politycznej w Soczi (III nagroda i nagroda dziennikarzy za piosenki „Żyj mój świecie”, „Za duże buty” i „Ech, drogi”) oraz Festiwalu FAMA w Świnoujściu. Rodowicz została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”, otrzymała też tytuł „Piosenkarki roku” w plebiscycie rozgłośni radiowych oraz tytuł najpopularniejszej piosenkarki w kraju, przyznany w plebiscytach „Jazzu” i „Musicoramy”. Został też nakręcony film telewizyjny Ballada wagonowa z udziałem wokalistki.

Czesław Niemen zdobył pewną popularność na Zachodzie, zwłaszcza w krajach anglosaskich (gdzie nagrał kilka awangardowych albumów), lecz mimo swego wielkiego potencjału artystycznego nigdy nie zdołał się przedrzeć do pierwszej ligi progresywnego rocka. Pozostał czynnym muzykiem także w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku koncertując, komponując i sporadycznie nagrywając, zajmując się głównie pisaniem muzyki filmowej i teatralnej. W latach 90. zajął się również malarstwem oraz grafiką komputerową. Był wegetarianinem.

Zaczął publikować felietony w miesięczniku muzycznym Tylko Rock. Gorąco protestował przeciw pirackim edycjom jego nagrań, które wtedy obficie pojawiły się na kasetach magnetofonowych, a potem na kompaktach. Wyraźnie dawał do zrozumienia, że nie zamierza nagrywać nowych płyt do czasu prawnego uregulowania sytuacji na rynku muzycznym.

W 1978 ukazała się kaseta ze złotymi przebojami artysty, a rok później płyta z podobnym materiałem. W czerwcu 1979 Czesław Niemen wystąpił na festiwalu w Opolu, a 24 sierpnia 1979 w Sopocie zdobył Grand Prix Festiwalu Interwizji piosenką Nim przyjdzie wiosna. We wrześniu 1979 odwiedził rodzinne Stare Wasiliszki. Pod koniec roku Polskie Nagrania bez wiedzy Niemena wydały na krajowym rynku kompilacyjną płytę Postscriptum, która została opracowana jedynie w celach promocyjnych na targi MIDEM w Cannes odbywające się w styczniu 1980 roku (był to jeden z wielu przypadków lekceważenia artystycznej woli muzyka). Krytyk muzyczny Wacław Panek poświęcił mu książkę Kształty mitu. W 1981 roku Czesław Niemen opracował kompozycje muzyczne do spektaklu teatralnego pt. „Tragedia Romantyczna”, którego osiem przedstawień w katowickim Spodku widziało 52 tysiące osób, a który był wystawiony przez studentów WRTV i górnośląską Solidarność.

"Bohemian Rhapsody", choć premierę miał zaledwie w zeszłym miesiącu (2 listopada), już zdążył zostać najlepiej zarabiającą muzyczną biografią wszech czasów. I określenie to jest wyjątkowo trafione. Produkcja, jak informował "The Independent", zdążyła już zarobić, bagatela, 608,7 mln dolarów. Już teraz możemy się spodziewać, że kwota będzie jeszcze większa, bo film nadal wyświetlany jest w kinach.

Nie ma się tu czemu dziwić. Sama historia Freddiego Mercury’ego jest na tyle niezwykła, że już przed premierą można było przewidzieć, iż pokazana na wielkim ekranie stanie się prawdziwym hitem. I chociaż krytycy niejednokrotnie zarzucali filmowi wybielanie historii zespołu i przedstawianie postaci Mercury’ego w pomnikowy sposób, entuzjastyczne reakcje wielu fanów oraz nominacja do Złotego Globu mówią same za siebie.

Wszyscy zaś byli jednogłośni w komplementowaniu rewelacyjnej kreacji Ramiego Maleka, również docenionej nominacją do Złotego Globu. Malek dostał też nominację za najlepszą pierwszoplanową rolę męską od Gildii Aktorów Amerykańskich (Screen Actors Guild). Powalczy także wraz z kolegami o nagrodę za najlepszą obsadę.

Masowe poszukiwanie tego utworu spowodowało, że "Bohemian Rhapsody" znalazła się na szczycie wyszukiwań wśród wszystkich piosenek w 2018 r. Pokonała sporo współczesnych przebojów, w tym także wydanych tylko w tym roku, które nierzadko stawały się hitami internetu. Przykładowo "This Is America" Childish Gambino z głośnym teledyskiem uplasowała się na drugim miejscu.
W topie wyszukiwań znalazł się także i sam zespół Queen, zamykając dziesiątkę najchętniej wyszukiwanych wykonawców roku. Warto dodać, że znów wypełniali ją głównie współcześni wykonawcy, tacy jak Demi Lovato, Ariana Grande czy wspomniany Childish Gambino. A przecież to nie jedyny rekord, do jakiego przyczyniła się "Bohemian Rhapsody".

- "Bohemian Rhapsody" to jedna z najlepszych piosenek jednego z najlepszych zespołów w historii. Jesteśmy niezmiernie dumni, że możemy reprezentować Queen i zachwyceni, że ten utwór inspiruje fanów na całym świecie tyle dekad po jego wydaniu. To najlepsze świadectwo nieprzemijającej świetności Queen - komentował Lucian Grainge, szef UMG.

Przy okazji "Bohemian Rhapsody" trafiła po raz trzeci na prestiżową listę TOP 100 magazynu "Billboard", zajmując 33. miejsce. Wcześniej, w 1976 r. znalazła się na miejscu 9., a w 1992 r., za sprawą filmu "Świat Wayne’a" zawędrowała aż na drugie. Do tej pory trzy razy (w trzech różnych dekadach) znaleźć się na liście udało tylko "Thrillerowi" Michaela Jacksona i "1999" Prince’a.

"Całkiem nieźle, jak na podstarzałe królowe", powiedziałby Rami Malek jako Freddie. Ba, trzeba przyznać, że właśnie te "podstarzałe królowe" wciąż trzymają świetną formę. Roger Taylor i Brian May nie spoczywają na laurach. To oni, jako producenci, stoją za opowiedzianą na nowo historią Mercury’ego i to oni także wciąż karmią nas swoją muzyką na żywo. Oni też doskonale wyczuli, że to najlepszy moment, by na nowo wypełniać po brzegi fanami największe sale koncertowe.

Queen z Adamem Lambertem ruszają w kolejną trasę o jakże wymownym tytule "The Rhapsody Tour". I chociaż na razie zapowiedzieli koncerty latem w Ameryce Północnej, to już możemy się spodziewać, że to dopiero początek i swoją trasę poszerzą o inne kraje. A to, że te koncerty będą przeżywać prawdziwe oblężenie, jest więcej niż prawdopodobne.

9.04.2014 zaprezentowała utwór „I warto czekać”, który nagrała z dedykacją dla Ukraińców w związku z napiętą sytuacją w kraju. Jesienią tego samego roku wystąpiła w dwóch programach: jako specjalny juror w finale programu SuperSTARcie oraz w finale piątej edycji programu The Voice of Poland, gdzie wraz z Aleksandrą Nizio (późniejszą zwyciężczynią) wykonała utwór „Wielka woda”.

W lutym 2015 zajęła jedenaste miejsce w plebiscycie radia RMF FM na artystę 25-lecia. 13.06. wzięła udział w koncercie „SuperPremier” podczas 51. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, z piosenką „Pełnia”, którą nagrała w duecie z producentem muzycznym Donatanem. Jesienią 2015 była gościem odcinka finałowego czwartej edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo, emitowanego w telewizji Polsat. Wokalistka pochwaliła tam występ Michała Grobelnego, który wystąpił w pierwszym odcinku, w jej roli i wykonał utwór „Kolorowe jarmarki”.

15.09.2017 wydała nowy album, zatytułowany Ach świecie.... Pierwszym singlem promującym płytę został utwór „W sumie nie jest źle”, do którego zrealizowano teledysk. 3.03.2018 była jedną z pięciu jurorów w wyborze reprezentanta Polski w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie.

Tim Bachman opuścił zespół na poczatku 1974 roku wkrótce po tym gdy wydano Bachman- Turner Ovedrive II. Randy Bachman posiadał bardzo silne religijne przekonania i ustanowił reguły by pozostać w BTO. Pośród nich była reguła, że narkotyki, alkohol i stosunek przedmałżeński w czasie koncertów był zabroniony, a Tim rzekomo je wszystkie złamał. Mówi się, że miał okazję by zmienić swój styl życia co wykorzystał, przynajmniej tymczasowo. Istnieją inne, różniące się powody, od wymienonych wytycznych, które doprowadziły do jego odejścia. Niektóre źródła podają, że opuścił zespół z powodu małżeństwa i ochoty studiowania by móc zostać inzynierem nagraniowym i promotorem koncertów. W wywiadzie przeprowadzonym w 2002 roku, brat Robbie powiedział "On został stanowczo zapytany by odszedł. Nie był kalibrem BTO (i) było ciężko na nim polegać. Mam wrażenie, że zespół był w konflikcie z całym jego życiem."

W 1960 r. urodziła się jego córka Maria. Wraz z rodziną mieszkał wówczas w Sopocie. Z pierwszą żoną rozwiódł się w 1971 r.

Więcej...

W dwunastostopniowej skali chromatycznej sąsiednie dźwięki odległe są zawsze o półton. Odpowiada im 12 kolejnych klawiszy fortepianu, zarówno białych, jak i czarnych.

Alfabet muzyczny
Czarne klawisze fortepianu występują w naprzemiennych grupach po dwa i po trzy klawisze. Jeśli znajdziemy dowolną grupę dwóch czarnych klawiszy i naciśniemy biały klawisz znajdujący się bezpośrednio na lewo od niej, będzie to dźwięk C.

Dźwięki, odpowiadające kolejnym białym klawiszom na prawo od C, to:

C, D, E, F, G, A, B[1]

Po dźwięku B następuje znowu dźwięk C, ale o oktawę wyższy od pierwszego.

Bardziej "alfabetycznie" wygląda sekwencja rozpoczynająca się od dźwięku A (biały klawisz pomiędzy drugim a trzecim czarnym klawiszem w dowolnej grupie 3 czarnych klawiszy):

A, B, C, D, E, F, G

Jest to inny rodzaj skali diatonicznej, zwany skalą molową. Różne rodzaje skal molowych zostaną omówione w osobnym rozdziale.

Nazwy sylabowe – solmizacja
W XI wieku włoski mnich benedyktyński Guido z Arezzo wprowadził nazwy nut będące pierwszymi sylabami VIII-wiecznego hymnu do św. Jana Ut queant:

Ut, re, mi, fa, sol, la

Melodia tego hymnu ma tę własność, że każdy kolejny wers zaczyna się o 1 stopień skali diatonicznej wyżej niż poprzedni.

W tym czasie Carson napisała ponad 24 utwory i występowała z gwiazdami country, tj. Ferlin Husky, Jimmy Dickens, Moon Mullican i Elvis Presley. Po ich wystepach ona i Presley śpiewali gospel w duecie, po czym stwierdził, że ona ma większy wpływ na jego styl na scenie niż ktokolwiek inny.

W 1954 roku jej drugim mężem stał się Xavier Cosse, promotor muzyki pop. Częściową zasługą była ze strony jej męża, Carson była w stanie nabyć umowy do nagrań z wytwórnią RCA w 1955 dla której wydała swój pierwszy album tego samego roku.

W 1955 roku Carson mieszkała i nagrywała całą swoją twórczość w Nowym Jorku. Miała serię mniejszych hitów, w tym "Journey to the Sky", "This Ole House" i "Saints and Chariot", połączenie dwóch starych ulubionych utworów, które później Presley podczas koncertu przerobił. Po czym gdy zaśpiewał dla wytwórni William Morris Agency w 1957 roku, Carson i Crosse stali się pełnoetatowymi mieszkańcami Nowego Yorku, a ona zyskała narażenie na skalę kraju występując w talk show Steve Allen'a. Odsunęła się tymczasowo od muzyki zorientowanej na gospel i skierowała się w stronę cytowanego country-popu występując w programie telewizyjnym Tennesse Ernie'go Ford'a i kontynuowała styl częściowo ukształtowany przez wielkie, niskie wokale i popowe orkiestrowe aranżacje. Przez jakiś czas był to udany ruch, ale pod koniec lat 50- ych jej gwiazda zaczęła tracić blask.

Brave Belt's album, który nosił nazwę zespołu jako tytuł gdzie Randy grał dwie wiodące gitary i bas nieszczególnie sprzedawał się najlepiej. Wytwórnia chciała Brave Belt zmusić do koncertowania, więc Randy (po namowie ze strony Neil'a Young'a) zatrudnił gościa z Winnipeg bas- i wokaliste C. F. (Fred) Turner'a by wykoywał w zespole planowe gig'i.

Turner niezwłocznie został zapytany by pozostać pełnoetatowym członkiem wiodącym głosem dla nagrań Brave Belt II w 1972. Chad Belt pojawił się jako wokalista na dwóch utworach Brave Belt II, jednak wkrótce opuścił zespół po tym gdy album był nagrywany. W trakcie trasy koncertowej, która miała wspierać album, kolejne rodzeństwo Bachman'ów, Tim Bachman, został dodany, ponieważ zespół czuł swój trzycięściowy układ za bardzo restryktywny. Brave Belt II równiez nie osiągnął znaczącego sukcesu, a wpołowie 1972 roku ich pomocniczna trasa została odwołana. Ale wpływ Turnera był wyczuwalny gdy skomponował pięć uwtorów do albumu Brave Belt II. Brave Belt II posiadał mocniejsze, bardziej cięższe gitarowe brzmienie od swojego poprzednika, uzupełniony ochrypłym, silnym głosem Turner'a.

W nawiązaniu do autobiografii Randy'ego Bachman'a nasiona BTO zostały posiane w trakcie gig'u na uniwersytecie w Thunderbay, Ontario wkrótce po Alana odejściu. Promotor, zniechecony reakcjami do Alana utworów o charakterze country, którym to zespół wciąż grał, postanowił przenieść Brave Belt do programu Saturday Night Show, a w zamian przywieźć bardziej rock'owego zastepcę z Toronto. Kiedy to nie skutkowało on wręcz błagał Brave Belt'a by pozostał i grał zestaw cover'ów klasycznych utworów rockowych. Gdy zespół grał utwory tj.: "Proud Mary", "Brown Sugar" i "All Right Now" parkiet zaczął się wypełniać, a w nawiązaniu do Randy'ego, "Od razu dostrzegliśmy różnicę między muzyką graną na siedząco w czasie której ludzie mogli pogadać, a muzyką, która by ich porwała do tańca."

Po tym jak Reprise Records wyrzyciło Brave belt z wytwórni, Randy opróżnił własne konto bankowe, aby sfinansować kolejny zestaw nagrań, i zaczął rozglądać się za kolejnym albumem. Zespół ostatecznie dogadał się z Mercury Records, tak, że Randy Bachman ogłosił się jako czysty powiew szczęścia.

Ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku, później Akademię Wychowania Fizycznego w Warszawie. W młodości czynnie uprawiała lekkoatletykę, m.in. w klubie sportowym Kujawiak Włocławek.

W grudniu 1963 wystąpił z grupą Niebiesko-Czarni w słynnej paryskiej sali Olympia. W tym okresie, za namową żony Franciszka Walickiego Czesławy, Wydrzycki zaczął posługiwać się pseudonimem artystycznym Niemen[10], jako nie tylko atrakcyjniejszym marketingowo w Polsce, ale także łatwiejszym do wymówienia dla cudzoziemców[4][11][11]. Później oficjalnie zmienił nazwisko na Niemen-Wydrzycki[4].

Nazwisko Niemen Wydrzycki przyjął od rzeki Niemen, płynącej w pobliżu jego miejsca urodzenia[11]. Stosował on jednak odmianę Niemena, Niemenem, inną niż w przypadku nazwy rzeki. Dziennikarz Andrzej Ibis-Wróblewski sugerował, że Wydrzycki powinien odmieniać swój pseudonim tak jak rzekę – Niemna, Niemnem. Artysta z tym się jednak nie zgodził[4].

Również w 1963 r. wystąpił z zespołem w warszawskiej Sali Kongresowej przed występem Marleny Dietrich, przy czym na występ grupy jako supportu nalegała sama Dietrich, która słyszała Niemena wcześniej w Paryżu[7].

Z grupą Niebiesko-Czarni występował na koncertach w Polsce, m.in. na festiwalu w Sopocie w 1965, na Węgrzech i we Francji. W listopadzie 1965 wystąpił jako solista na festiwalu w Rennes. Z zespołem nagrał kilka małych płyt, zrealizował też wiele nagrań dla radia. Zakończył z nim współpracę w listopadzie 1965 roku, po trasie koncertowej w Jugosławii.

Czesław Niemen debiutował jako piosenkarz bigbitowy, śpiewając rock and rollowe i rockowe piosenki w stylu The Beatles oraz ballady. Do największych przebojów pierwszego okresu należą dynamiczny utwór „Czy wiesz?” i sentymentalna ballada „Pod Papugami”. Wkrótce jednak zaczął zmierzać w stronę ambitniejszej muzyki, adresowanej do bardziej wymagającej młodzieży akademickiej. Utwory z okresu współpracy z grupą Niebiesko-Czarni nagrał potem na nowo na płycie Czy mnie jeszcze pamiętasz? z grupą Akwarele.

Od 18 do 20 stycznia 1964 Czesław Niemen wraz z grupą Niebiesko-Czarni występował przed koncertami Marleny Dietrich w Sali Kongresowej w Warszawie. W pierwszej części koncertu Marlene Dietrich usłyszała utwór Niemena „Czy mnie jeszcze pamiętasz”, który w listopadzie 1964 nagrała na płytę z własnym tekstem („Mutter, hast du mir vergeben”)[12].

w muzyce oznacza to, że następuje zmiana z jednego do drugiego tonu co może, ale nie musi byc oznakowane kluczem. To może, ale nie musi towarzyszyć oznakowaniu kluczem

Od ósmego roku życia nie ma bliskich związków z Kościołem. Przez siedem lat była partnerką Krzysztofa Jasińskiego. W 1986 wyszła za mąż za Andrzeja Dużyńskiego. Świadkami ich ślubu byli Agnieszka Osiecka i Seweryn Krajewski. Ma troje dzieci: Jana Jasińskiego (ur. 1979) i Katarzynę Jasińską (ur. 1982) z Krzysztofem Jasińskim, oraz Jędrzeja Dużyńskiego (ur. 1987)[25], z Andrzejem Dużyńskim. Jest pasjonatką samochodów marki Porsche. Jej pierwszy samochód tej marki można oglądać w muzeum motoryzacji w Otrębusach. Jeździ[od kiedy?] czerwonym porsche 911 Carrera.