Kariera

Początek

Zapisał się na naukę do jednego z ówcześnie najgłośniejszego perkusisty Screaming Lord Sutch, Carlo Little, która kosztowała go 10 szilingów za lekcję. Na jego początkowy styl wywarł wpływ jazz, amerykańska surf music oraz R'n'B, których przykładem był znany perkusista zespołu pochodzącego z Los Angeles, Hal Blaine. Jego ulubionymi muzykami byli wykonawcy jazz'u szczególnie Gene Krupa (którego nastepnie ekstrawagancki styl skopiował). Równiez podziwiał pierwotnego perkusistę Elvis'a Presley'a DJ Fontana, The Shadows Tony'ego Meehan'a oraz członka The Pretty Things Viv'a Prince'a. Lubiał też śpiewać ze szczególnym zainteresowaniem Motown'em. Ubóstwiał The Beach Boys. Roger Daltrey odparł, że jeżeli by miał okazję Moon by poszedł by grać z kalifornijskim zespołem nawet u szczytu sławy The Who.

W tym okresie dołączył do swojego pierwszego z prawdziwego zdarzenia zespołu The Escorts zastępującym tym samym swojego najlepszego przyjaciela Garry'ego Evans'a. W grudniu '62 roku dołączył do The Beachcombers półprofesjonalnego zespołu uformowanego w Londynie grającego utwory już znanych zespołów jak chociażby The Shadows. W czasie bycia członkiem do swoich występów dołączył teatralne sztuczki jak chociażby "wystrzelanie" wiodącego piosenkarza ze startowego pistoletu. Wszyscy członkowie mieli za dnia normalną pracę; Moon, który pracował w dziale handlowym w British Gypsum (obecnie British Plaster Board) najbardziej był zainteresowany by być profesjonalistą. 9.04.1964 roku został przesłuchany w celu zastąpienia Doug'a Sandom'a. Po jego odejścu The Beachcombers nadal byli lokalnym zespołem grającym przeróbki innych wykonawców.

The Who

Odziany na rudo oraz z rudymi włosami (przyszły kolega z zespołu Pete Townshend opisał go jako "rudą wizję"), do swoich przyszych kolegów z zespołu, że potrafiłby grać lepiej; grał w drugiej połowie zestawu, niemalże przy okazji niszcząc perkusję  Ujmując słowami perkusisty "powiedzieli graj , więc zasiadłem za tamtego chłopaka perkusją i wykonałem jeden utwór pt. "Roadrunner".

"Chciałem kilka drinków by nabrać odwagi i gdy byłem na scenie za perkusją stawałem się arrrr, złamałem pedał basu oraz przerwałem dwie pokrywy i wysiadłem. Uznałem, że to już koniec. Na śmierć się wystraszyłem. potem siedziałem w barze i Pete wpadł. Rzekł "Ty... cho tu. Odparłem łagodnie  jak sobie życzysz: "Tak, tak?"

A Roger, który wtedy był rzecznikiem odparł:

"Co robisz w następny poniedziałek?"

Odparłem:

"Nic. W ciągu dnia pracowałem sprzedając gips".

On na to:

"Będziesz musiał z pracy zrezygnować w poniedziałek jest ten gig. Jeżeli byś chciał przybyć to przyjedziemy i odbierzemy cię van'em".

Odprałem:

"Dobrze. I tyle w temacie".

Później Moon twierdził, że nigdy formalnie nie został zaproszony by na stałe dołączyć do The Who; podczas gdy Ringo Starr zapytał jak dołączył do zespołu odparł, że "właśnie przez ostatnie piętnaście lat go zastąpił".

Moon'a przybycie zmieniło dynamikę zespołu. Sandom głównie był pacyfistą podczas gdy Daltrey wraz z Townshend'em się sprzeczał, ale z powodu Moon'a temperamentu czterej członkowie często się sprzeczali. "Często się biliśmy" wspomina Moon w późniejszych latach. John [Entwistle] oraz ja biliśmy się- to nie było bardzo poważne, to było bardziej na tle emocjonalnym pod wpływem chwili". Moon również ścierał się z Daltrey'em oraz Townshend'em w późniejszym wywiadzie oznajmił, że:

"My na prawdę nic nie mamy nic wspólnego poza muzyką".

Mimo, że Townshend opisał go jako "zupełnie inna osoba w odróznieniu do innych, którą kiedykolwiek spotkałem", na początku oboje mieli bliski stosunek i radość z robienia psikusów oraz improwizowaną komedię. Moon'a styl grania wpływał na muzyczną strukturę zespołu, mimo, że początkowo Entwistle uważał Moon'a brak konwencjonalnego pomiaru czasu za problematyczne to stwarzało oryginalny dźwięk.

Szczególnie Moon bardzo lubiał odbywać trasy, ponieważ był to jedyny sposób by regularnie obcować z kolegami z zespołu i głównie był niesppokojny oraz znudzony gdy nie grał na żywo. To później rzutowało na inne aspekty jego życia, ponieważ odgrywał je (w nawiązaniu do dziennikarza oraz biografa The Who Dave'a Marsh'a) "jakoby jego życie było jedną długa trasą". Te popisy nadały mu przydomek "Moon the Loon" (czyt. mun de lun) (tł. Moon ten głupek).

Wkład muzyczny

Jego styl grania był przez kolegów z zespołu uważa za unikatowy, mimo, że czasem jego niekonwencjonalny styl grania uważali za denerwujący. Entwistle zauwazył, że miał tendencję do grania szybciej lub wolniej w zależności od jego nastroju. Później dodał, ze "Nie grałby na swojej perkusji". "Zagrałby zygzakiem. To dlatego miał dwa zestawy tom tom'ów. poruszałbym swoimi ramionami w przód jak narciarz".

"Przypuszczam, że jako perkusista jestem odpowiedni. Nie mam żadnych aspiracji by być świetnym perkusistą. Chcę tylko dla The Who grać na perkusji i tyle." Keith Moon dla "Melody Maker" wrzesień '70 roku

Daltrey powiedział, że Moon "po prostu instynktywnie wypełniał perkusją w miejscach o których inni by nie pomyśleli".

Biograf zespołu, John Atkins, napisał, że zespołu początkowe testowe sesje dla Pye Records w '64 roku pokazują, że "wydawać by się mogło, że zrozumieli jak istotny był.... Moon'a wkład". Współcześni krytycy kwestionowali jego zdolność do odmierzania czasu wraz z biografem Tony'm Fletcher'em sugerującego, że poczucie czasu na "Tommy"'m znajdowało się "wszędzie". Zespołu producent, John Astley, oznajmił:

"Nie sądziłeś, że odmierza czas, ale odmierzał".

Początkowe nagrania Moona gry na perkusji brzmiały cicho i zdezorganizowane; tak nie było do momentu nagrania "Who's Next" wraz z bezsensownymi technikami produkcji Glyn'a Johns'a oraz potrzeby zachowania czasu przeznaczonego dla ścieżki syntezatora przez co zaczął rzowijać wiecej dyscypliny w studiu. Fletcher uważa ten styl grania na perkusji na tym albumie jako najlepszym w Moon'a karierze.

W przeciwieństwie do rówieśników grających na perkusji jak chociażby Ginger Baker oraz John "Bonzo" Bonham Moon nienawidził perkusyjnych sol i odmawiał grania ich podczas koncertu. Podczas koncertu w Madison Square Garden odbywszego sie 10.06.1974 roku Townshend wraz z Entwistle'em podczas utworu pt. "Waspman" zadecydowali spontanicznie przestać grać by posłuchać sola Moon'a na perkusji. Moon na krótko kontynuował, a potem przestał krzycząc:

"Sola na perkusji sa nudne!"

23.06.1977 roku wystąpił gościnnie na koncercie Led Zeppelin w Los Angeles.

W niektórych utworach aspirował śpiewanie wiodącego wokalu. Podczas gdy reszta zajmowała się głównie wokalem na scenie Moon chciał spróbować jako wokal wspierający (głównie w "I Can't Explain"). W czasie zapowiedzi utworu dostarczał humorystyczne komentarze mimo, że inżynier dźwięku Bob Pridden wolał wyciszyć mikrofon poprzez mikserski stół kiedy tylko możliwe. Moona wprawa do rozbawienia swoich kolegów z zespołu wokół mikrofonu doprowadzało do usunęcia jego ze studia w czasie gdy wokale były nagrywane; to doprowadziło do gry w której Moon się zakradał by do śpiewu dołączyć. pod koniec utworu pt. "Happy Jack" można usłyszeć Townshend'a mówiącego do Moon'a, który próbuje skraść się do studia:

"Widziałem cię".

Jego zainteresowanie muzyką surgingową oraz pragnienie śpiewania doprowadziło do śpiewania wiodącego głosu w kilku wcześniejszych utworach jak chociażby "Bucket T" oraz "Barbara Ann" pochodzących z albumu pt. "Ready Steady Who" oraz wysokie wspierwające wokale na innyhch utworach  jak chociażby "Pictures Of Lily". Moon'a śpiew w utworze pt. "Bell Boy" sprawił, że porzucił "poważne" wokalne występy by śpiewać jako postać co dało mu (w Fletcher słowach) "pełną licencję by żyć zgodnie z jego reputacją jako lubieżnie pijany"; to właśnie był dokładnie ten rodzaj występu, które The Who od niego potrzebował by sprowadzić ich na ziemię".

Moon skomponował "I Need You", instrumentalny utwór pt. "Cobwebs & Strange" )pochodzącego z albumu pt. "A Quick One"), singiel znajdujący się na stronie B pt. "In The City" (wspólnie napisany z Entwistle'em) oraz "Girls Eyes" (pochodzący z "The Who Sell Out" sesji zawarty na "Thirty Years Of Maximum R'n'B" oraz ponowne wydanie z '95 roku pt. "The Who Sell Out'), "Dogs Part Two" ('69), "Tommy's Holiday Camp" ('69) oraz "Waspman" ('72). Moon również był współautorem utworu pt. "The Ox" Miejsce do utworu pt. "Tommy's Holiday Camp" zostało Moon'owi przypisane.

Zagrał solo na skrzypcach w utworze pt. "Baba O'Riley". W Lyceum Ballroom zagrał wraz z East of Eden, a później zasugerował skrzypkowi Dave'idowi Arbus'owi, że on na utworze zagra.

Sprzęt

Perkusja użyta do utworu pt. "Pictures Of Lily" od '67 do '69 roku

Na początku swojej muzycznej kariery grał na czter-, a później na pięcioczęściowym zestawie. . W '64 i '65 roku jego zestawy składały się z perkusji firmy Ludwig oraz talerzy firmy Zildjan. Pod koniec '65 roku zaczął popierać markę Premier, której do końca '65 roku pozostał wiernym klientem. Jego pierwszy zestaw firmy Premier był koloru błyszczącego czerwonego i zawierał dwa wysokie bębenki. W czerwcu '66 roku przeszedł na jeszcze większy zestaw, ale bez zwykłego hi- hat'u- w tym czasie preferował rytmy ride (czyt. rajd) z ride oraz talerz oddający dźwięk rozbicia (ang. crash cymbal, czyt. kresz symbal), ale później na nowo przymocował hi- hat'y. Jego nowa bardziej obszerna konfiguracja wyróżniała sie obecnością dwóch basowych bębenków, on wraz z Ginger Baker'em był przypisywany jako jeden z wczesniejszych prekursorów, którzy użyli podwójnego basowego bębenka w muzyce rock'owej. Ten zestaw nie został użyty podczas ich występu na Monterey Pop Festival'u. Od '67 do '69 roku  Od 7.07.1967 do '69 roku używał zestawu "Pictures Of Lily" nazwanego po utworze, który posiadał dwa basowe bembenki o średnicy 56cm oraz naziemne tom tom'y o średnicy 41cm i trzy tom tom'y przymocnowane do stojaków. W uznaniu jego lojalności wobec firmy w 2006 roku Premier wznowiła produkcję zestawu pt. "Spirit Of Lily". W uznaniu lojalności wobec firmy wznowili produkcje jego zestawu pod nazwą "Spirit Of Lily".

W '70- ym roku zaczął używać timbalesy, gongi oraz kotlów i te trzy zestawy towarzyszyły mu do końca jego kariery. W '73 roku menadżer marketingu firmy Premier, Eddie Haynes, zaczął konsultować się z Moon'em w sprawie konkretnych wymagań. W jednym punkcie Moon zapytał Premier o wykonanie białej perkusji ze złotymi okuciami. Gdy Haynes odparł, że to będzie zbyt drogie Moon odparł: "Kochany chłopcze zrób dokładnie tak jak uważasz, że powinno być, ale to ten sposób w którym ja chcę". Ostatecznie perkusja została wyposażona w miedziane okucia, a później przekazana młodemu Zak'owi Starkey'emu.

Niszczenie instrumentów oraz inne popisy

Podczas wcześniejszego występu w Railway Tavern, Harrow Townshend roztrzaskał gitarę po tym gdy publiczność zaczęła się śmiać po tym gdy Townshend nieumyślnie złamał głowę swojej gitary. Gdy publiczność domagała się powtórki Moon poprzez kopnięcie wywrócił swoją perkusję. Kolejne występy kończyły się tym co zespół później opisywał jako "sztuka autodestrukcji" w którym to (szczególnie Moon oraz Townshend) misternie niszczyli swój sprzęt. Moon rozwinął nawyk przewracania swojej perkusji poprzez kopnięcie twierdząc, że zrobił to w irytacji obojętności publiczności. Później Townshend stwierdził, że:

"Zestaw pokryw kosztuje około $300 [wtedy £96] i po każdym występie on po prostu by poszedł walił, walił, walił po czym to wszystko kopnięciem wywrócił".

Pod koniec maja '66 roku Moon dowiedział się, że członek The Beach Boys, Bruce Johnston odwiedzał Londyn. Po tym gdy oboje przez kilka dni się spotykali Moon oraz Entwistle przyprowadzili Johnston'a na plan "Ready Steady Go!" co sprawiło, że tamtego wieczoru spóźnili się na koncert The Who. Pod koniec utworu pt. "My Generation" między Moon'em, a Townshend'em doszło na scenie do sprzeczki, która w następnym tygodniu ukazała się na tytułowej stronie czasopisma pt. "NME". Obije na tydzień opuścili zespół (z nadzieją u Moon'a, że dołączy do The Animals lub The Nashville Teens), ale oni zmienili zdanie i się z pomysłu wycofali.

Podczas ich wczesnej trasy po Stanach Zjednoczonych rozpoczętej 25.03.1967 w RKO 58th Street Theatre Nowym York'u trwającej do 2. kwietnia Moon dał dwa lub trzy występy w ciągu dnia po czym po każdym występie przewracał poprzez kopnięcie swoją perkusję. Później tego samego roku podczas ich występu w "The Smothers Brothers Comedy Hour" przekupił maszynistę sceny by załadować proch strzelniczy  do jednego z basowych bębnów; maszynista sceny wziął dziesięciokrotną ilość standardowej kwoty. Pod koniec utworu pt. "My Generation" rozpoczął ładowanie. Intensywność eksplozji przypaliła Townshend'a włosy i sprawiła, że kawałek talerza wbił się w Moon'a ramię. Wycinek tego incydentu stał się wstępną sceną do filmu pt. "The Kids Are Allright".

Mimo, że Moon był znany z tego, że poprzez kopnięcie przewracał swoją perkusję Haynes twierdził, że zostało to delikatnie zrobione przez co perkusja rzadko potrzebowała napraw. Jednak stojaki oraz pedały były często zmieniane, perkusista "przez nie by przeszedł jak nóż przez masło".

Inne Prace

Muzyka

Podczas gdy głównie oznajmił, że był tylko zainteresowany pracą z The Who brał udział w zewnętrznych projektach muzycznych. W '66 roku współpracował z gitarzystą The Yardbirds, Jeff'em Beck'iem, pianistą Nicky'm Hopkins'em oraz przyszłymi członkami Led Zeppelin Jimmy'm Pagem'em i John- Paul Jones'em nad utworem pt. "Beck's Bolero", który znalazł się na stronie B pt. "Hi Ho Silver Lining" albumu pt. "Truth". Grał również na timpani w innych utworach, jak chociażby przeróbce utworu Jerome'a Kern'a pt. "Ol' Man River". Na albumie został uwzględniony jako "You Know Who" (czyt. ju noł hu) (tł. ty wiesz kto).

Możliwe, że Moon zainspirował do nazwy Led Zeppelin. Gdy na krótko rozważał by opuścić zespół w '66 roku rozmawiał z Entwistle'em oraz Page'em by uformować supergrupę. On lub Entwistle zauważył, że szczególna sugestia poszła w dół jak "ołowany sterowiec" (ang. lead zeppelin, czyt. lid cepelin) (w nawiązaniu do "lead baloon") (ang. czyt. lid balun, tł. ołowiany balon). Choć supergrupa nigdy nie została uformowana Page przypomniał o frazie i później zaadoptował jako nazwę jego nowego zespołu.

The Beatles i on stali się przyjaciółmi i to doprowadzało do okazyjnych współprac. W czerwcu '67 roku przyczynił się do chórków w utworze pt. "All You Need Is Love". 15.12.1969 roku dołączył do John Lennon's Plastic Ono Band by zagrać na żywo w Lyceum Theatre, Londynie dla charytatywnego koncertu zorganizowanego przez UNICEF. Występ został wydany 12.06.1972 roku jako uzupełniająca płyta Lennon'a oraz Ono albumu pt. "Some Time In New York City".

Jego przyjaźń z Entwistle'em doprowadziła do powstania albumu pt. "Smash Your Head Against The Wall", Entwistle'a pierwszy solowy album oraz pierwszy album, który został nagrany przez członka The Who. Na albumie Moon nie grał na bębnach, zamiast jego to Jerry Shirley grał, a on zapewniał perkusję. John Hoegel, pracownik czasopisma pt. "Rolling Stone", docenił Entwistle'a decyzje nie dopuszczając Moona do perkusji uzasadniając, że to dystansuje jego album od znanego brzmienia The Who.

Moon zaangażował się w solową pracę gdy w połowie lat 70- ych przeprowadził się do Los Angeles. Wytwórnia Track Records- MCA w '74 roku wydała Moon'a solowy singiel składającego się z przeróbek utworów The Beach Boys "Don't Worry Baby' oraz Ricky'ego Nelson'a utwór pt. "Teenage Idol". Kolejnego roku wydał swój jedyny solowy album zatytułowany "Two Sides Of The Moon". Mimo, że zawierał Moon'a na wokalach tylko w trzech utworach grał na perkusji; większość gry na perkusji była pozostawiona innym (Ringo'wi Starr'owi, muzykom sesyjnym Curly Smith'owi oraz Jim'owi Keltner'owi oraz Miguel'owi Ferrer'owi, który jest zarówno aktorem jak i też muzykiem). Album otrzymał słabe recenzje. Dziennikarz pracujący dla "NME", Roy Carr napisał:

"Moonie jeżeli nie miałeś talentu nie obchodziło mnie to; ale masz, to jest to czemu nie mogę zaakceptować "Two Sides Of The Moon"".

Dave Marsh recenzując album napisał w "Rolling Stone":

"Nie ma żadnego uzasadnionego powodu dla którego ten album miałby istnieć".

Podczas jednego z kilku występów w telewizji (dla programu ABC pt. "Wide World Of Sports') ubrany jako kot grał pięciominutowe solo na przezroczystej akrylowej perkusji wypełnionej wodą oraz złotymi rybkami. Gdy został przez widza zapytany co się z perkusją stanie zażartował "że nawet najlepsi perkusiści będą głodni". Jego występ nie spotkał się z aprobatą miłośników zwierząt, kilku z nich zadzwoniło do stacji ze skargami.

Film

W filmie dokumetalnym wydanym 14.09.2007 roku pt. "Amazing Journey: The Story Of The Who" Daltrey wraz z Townshend'em wspominali Moon'a talent ubierania (oraz wcielania) się w różne postacie. Wspominali jego marzenie wydostania się z muzyki i stania hollywodzkim aktorem, mimo że Daltrey nie myślał o tym, że Moon ma tę cierpliwość oraz etykę pracy wymaganej od profesjonalnego aktora. Menadżer zespołu, Bill Curbishley zgodził się, że Moon "nie był na tyle zdyscyplinowany by naprawdę się pojawić lub zobowiązać się do wykonania zadania".

Niemniej jednak perkusista otrzymał kilka aktorskich ról. Jego pierwsza rola była w filmie wydanym 29.10.1971 roku pt. "200 Motels" w którym wystąpił jako zakonnica bojącej się śmierci z powodu przedawkowania narkotyków. Mimo, że nakręcenie filmu trwało tylko 13 dmi członek obsady Howard Kaylan pamieta jak Moon zamiast spać to spędzał czas poza kamerą będąc w barze hotelu Kensington Garden. Jego kolejną rolą był J.D. Clover perkusisty fikcyjnego piosenkarza o imieniu Stormy Tempest (granego przez Billy'ego Fury'ego) występującego w filmie o tytule "That'll Be The Day" będącego na wakacyjnym wyjeździe w czasie początku brytyjskiego Rock'n'Roll'a w '73 roku. Tę rolę powtórzył do kontynuacji filmu pt. "Stardust" będącego członkiem wspierającego zespołu Jim'a MacLaine The Stray Cats oraz grał wuja Ernie'ego w adaptacji filmowej Ken'a Russell pt. "Tommy". Jego ostanim filmem w którym zagrał był "Sextette".