Śmierć
W połowie '78 roku przeprowadził się do mieszkania nr 12 znajdującego się na Curzon Place ( czyt. plejs) (później Curzon Square) (czyt. skłer) znajdującego się w Shepherd Market, Mayfair, Londynie wynajmując od Harry'ego Nilson'a. Członkini The Mamas & The Papas, Cass Elliot zmarła tamże cztery lata wcześniej w wieku 32- ch lat. Nilsson był zaniepokojony przekazaniem go Moon'owi bywszym w wierze, że jest przeklęte. Townshend się nie zgadzał zapewniając mu, że "piorun nie uderzybły w to samo miejsce dwa razy".
Po wprowadzeniu się rozpczął leczenie herminevrinem (klometiazol, środek uspokajający) by złagodzić symptomy odstawienia alkoholu. Chciał byc trzeźwy, ale z powodu strachu przed klinikami psychiatrycznymi chciał to zrobic w domu. Odradza się stosowanie klometiazolu w celu detoksykacji, ponieważ istnieje możliwość uzależnienia się, tendencja do wywoływania tolerancji oraz ryzyko śmierci jeżeli zostanie połączony z alkoholem. Tabletki zostały przepisane przez Jeff'a Dymond'a lekarza, który był nieświadomy Moon'a stylem życia. Dymond przepisał buteleczkę zawierajacą 100 pigułek zalecając zażycia jednej pigułki gdy poczuje pragnienie za alkoholem, ale nie więcej niż trzy pigułki na dzień.
W nawiązaniu do wypowiedzi pracownika technicznego Dave'a "Cry" Langston'a we wrześniu '78 roku Moon miał trudności w graniu na perkusji. Po tym gdy zobaczył Moon'a w studiu próbującego nałoźyć wartwy perkusji do utworu pt. "The Kids Are Allright" odparł:
"Po dwóch lub trzech godzinach stał się coraz bardziej niemrawy, ledwo potrafił trzymać pałeczkę od perkusji".
6.09.1978 roku wraz z Walter'em Lex'em został zaproszony na premierę filmu Paul'a oraz Lindy mcCartney'ów pt. "The Buddy Holly Story". Po obiedzie z McCartney'ami w Peppermint Park, Covent Garden Moon oraz Walter- lax powrócili do swojego mieszkania. oglądał film pt. "The Abominable Dr. Phibes" (tł. "Odrażający Dr. Phibes") i zapytał Walter- Lex'ową czy by mogła mu usmażyć steak z jajkami. Gdy się sprzeciwiła Moon odparł:
"Jeżeli tego nie lubisz możesz spierdalać!"
To były jego ostanie słowa. później zażył kilka tabletek klometiazolu. Gdy kolejnego popołudnia sprawdziła co się z nim dzieje odkryła, że nie żyje.
Około 17 Curbishley zadzwonił do bloku w celu znalezienia Moon'a, a Dymond przekazał mu tę wiadomość. Curbishley poinformował Townshend'a, którzy przekazał reszcie zespołu.Pete Townshend był pierwszą osobą, która od współmenadżerki, Jackie Curbishley, dowiedział się o Moon'a śmierci. Zadzwonił do Daltrey'a oraz Entwistle'a, który udzielał wywiadu francuskiemu dziennikarzowi by przekazać im tę smutną wiadomość. Próbując taktownie oraz szybko zakończyc wywiad załamał się i rozryczał po tym gdy dziennikarz zapytał o przyszłościowe plany zespołu.
Krótko po wydaniu "Who Are You" nastąpiła Moon'a śmierć. Na okładce jest przedstawiony siedzący w stronę oparcia opierającego się prawą ręką o oparcie na którym widnieje napis "nie do zabrania". Policja dowiodła, że w jego organizmie znajdowały się 32 pigułki klometiazolu. Sześć zostało strawiony co wystarczyło by go zabić, kolejne dwadzieścia sześć zostały nie strawione. Max Glatt, ekspert w dziedzinie alkoholizmu, napisał w "The Sunday Times", że Moon nigdy nie powinien był tego narkotyku dostać. 13.09.1978 roku w Golders Green Crematorium, Londynie jego zwłoki zostały skremowane, a prochy rozsypane w Gardens of Remembrance Londynie.
Townshed sperswadował Daltrey'a oraz Entwistle'a by kontynuować trasę jako The Who, chociaż później oznajmił, że to był jego spsób na poradzenie sobie ze śmiercią Moon'a oraz "całkowicie irracjonalne graniczące z szaleństwem". Dziennikarz oraz krytyk z AllMusic, Bruce Eder odparł:
"Gdy Keith Moon zmarł The who kontynuowali i byli muzycznie bardziej kompetentni oraz muzycznie wiarygodni, ale to nie było to co sprzedawało nagrania rock'u".
W listopadzie '78 roku perkusista The Faces, Kenny Jones, dołączył do The Who. Poźniej Townshend oznajmi, że Jones "był jednym z niewielu brytyjskich perkusistów, którzy mogliby Keith'a zastąpić". Daltrey był mniej entuzjastyczny mówiąc, że Jones "nie był odpowiednim stylem". Keyboard'zista John "Rabbit" Bundrick, który przeprowadzał próbę wraz z Moon'em na poczatku tamtego roku dołączył do zespołu jako nieoficjalny członek.
8.02.1988 roku Jones opuścił zespół, a perkusista Simon Phillips (który podziwiał Moon'a zdolność do gry na perkusji wraz z podkładem utworu pt. "Baba O'Riley") kolejnego roku odbywał trasy. Od '96 roku perkusistą zespołu był Zak Starkey, który od Moon'a (którego nazywał "wujkiem Keith'em) dostał perkusję. 30.07.1994 roku wyruszył w trasę i zagrał w amfiteatrze Red Rock położonego w zachodniej części Stanów Zjednoczonych niedaleko Morrison, Colorado.
34 lata po Moon'a śmierci London 2012 Summer Olympic Committee skontaktowało się z Curbishley'm w celu by Moon zagrał podczas olimpiady. W wywiadzie udzielonym "The Times" Curbishley zażartował:
"Odpisałem na mail'a mówiąc Keith obecnie przebywa w Golden Green Crematorium zyjąc zgodnie z wersem The Who "mam nadzieję, że umrę zanim się zestarzeję"... . Jeżeli by mieli okrągły stół, kilka szklanek oraz świec możemy się z nim skontaktować".